Ramazan ayı bereketiyle başladı. Temmuz sıcağında uykunun en tatlı yerinde kalkıp sofra hazırlamak oldukça zor geldiği için küçük bir uygulama geliştirdik. Buna göre, sahuru hazırlama işi hafta sonu üç gün için şeker suratın , geri kalan dört gün için ise benim. Şeker surat üç günlük görevini başarıyla yerine getirdi. Bu gece sahur hazırlama vakti bende....
Terliklerimizden fırlamış ayaklarımız yere basar halde koşa koşa giderdik bakkala. Buzlaş bizim için yaz aylarının vazgeçilmezi olsa da annemizden hep azar yerdik” pis kızım o, almayın şunu” derdi hep. Ne cuçi nede ben anne sözünü dinler her seferinde bakkalın yolunu gizli gizli arşınlardık. Şimdi büyüdük. Ayağımızda koşmaktan habire dışarı fırlayan terliklerimiz, çırpı bacaklarımızdan kaymasın diye...
Dün öğle yemeği vakti işyerinden arkadaşım Yiğit bana 5 tane tazecik enginar getirdi. Güzeller güzeli eşiyle hafta sonu tarladan kendileri toplamışlar. Benim gibi bir kaç hanımçeyede getirmiş üstelik. Sen kalk taaa Çeşmelere gezmeye git, birde biz Egeliler için hazine değerinde enfes bir sebzeyi buralara kadar getir. Poşet güler yüzlü Gülçin ablanın vasıtasıyla elime tutuşturulduğunda yanlış...
Misafire ikram edilebilecek çok fazla şey bilmediğim zamanların birinde. Güzel yüzlü Özlem bana bir tarif gösterdi; irmik tatlısı. Kolay ölçülebilecek, hemen bulunabilecek malzemelerden yapılan bu sütlü tatlıyı çok seferler yemiştim elbette. Ama annem dururken bana yapmak düşmediği için merak edipte sormamıştım nasıl yapıldığını. Dedim ya Özlem bana tarif etti diye. Aslında sırf tarifini vermekle...
Lanet olası pencereleri silip o gerizekalı perdeleri astım. Hala yapmam gereken işler var. Nefret ediyorum temizlik yapmaktan. Cumartesimi bu işe adayıp sonra pelte gibi koltuğa yığılmayı istemezdim oysaki. Herşey yeğenimin hiko abla sizin perdeler ne renk demesiyle başladı. Şimdiyse her taraf klorak, arapsabunu ve yumuşatıcı kokuyor. Neyse ki günümü böylesi gıcık şeylerle sonlandırırken midemi ihmal...
