İki avuçluk mini minnacık bir bebekken şimdi kocaman oldu Balyanak. Yada bize öyle geliyor olsa gerek , çünkü her gören “ayy! ne minnaaakk”, “kaşık suratlıı” gibi küçümenlik belirten sevgi sözcükleri sarf ediyor. Bizim kız hakikaten pek küçük, zayıf ve oldukça iştahsız ama tüm bu olumsuzluklara rağmen de oldukça sağlıklı ve kımıltılı. Yerinde durmuyor. Annesinin kızı...
Bol bol el öpüp, sevgiyle kucaklaşacağınız, huzur ve mutluluk dolu nice bayramlar diliyorum size. Yazıyı kısa kesiyorum. Çünkü el öpmeye gidiyorum. Savuluuun…..
ahaha yine çok uzun zaman olmuş bir şeyler yazmayalı. Bebek, ev, iş arası mekik dokumak beni oldukça yoruyor. hoop diye toparlayarak neler olup bittiğini anlatayım. Biliyorsunuz “İmza Ben ” isimli güzel bir kitapta diğer hemcinslerim gibi benimde mektubum yayınlanmıştı. Kitabın imza günü Mövenpick otelde gerçekleşmiş ve ben bu güne dair ufak notlar paylaşmıştım. Zaman hızlı...
Uhuuuvv! ne uzun zaman olmuş bir şeyler çiziktirmeyeli. Geçen haftalarda Mövenpick otelde İmza Ben İzmir Lansmanı yapıldı. Bu güzel anı benimle paylaşması için annemden benimle gelmesini istedim, havalara uçtu. Yıllar önce Resim yarışması için ödül töreni yapıldığında gelmesini istememiştim. Sebebi aptalca ergenlik kaprisleriydi üstelik. Çok aptalmışım çoook. Belki o günlerin telafisi olur...
Eveeet, vakit geldi! “Kadın Mektupları” 3’lememizin İMZA:KIZIN ve İMZA:KARIN’dan sonraki son ayağını sizlere duyurmanın heyecanı içindeyim. Sonuncu kolektif kitabımızın adı: “İmza: Ben”. Hayatımızda önemli yer işgal etmiş, bir iz bırakmış kime neyi söylemek istiyorsak ona seslendiğimiz minnetimizi yeterince gösteremediğimizi düşündüğümüz annemize, o doğduktan sonra hayatımızın anlam kazandığını düşündüğümüz yavrumuza, bizim hayata tutunmamızı sağlayan öğretmenimize, kırgın...
