Terliklerimizden fırlamış ayaklarımız yere basar halde koşa koşa giderdik bakkala. Buzlaş bizim için yaz aylarının vazgeçilmezi olsa da annemizden hep azar yerdik” pis kızım o, almayın şunu” derdi hep. Ne cuçi nede ben anne sözünü dinler her seferinde bakkalın yolunu gizli gizli arşınlardık. Şimdi büyüdük. Ayağımızda koşmaktan habire dışarı fırlayan terliklerimiz, çırpı bacaklarımızdan kaymasın diye...
