Bu pazar hiç birşey yapmadım. Ne bir kitap okudum ne televizyon izledim nede yazı yazdım. Taki Özlem arayıp da bize gelin diyene dek. Özlemlere gitmek demek kahkahadan yarılmak, erkeklere yenilmek ve tabu demek. Bu eğlence kaçmaz tabi. Yazım tazecik üzerinden dumanlar tütüyor. Fırında beni bir kek bekliyor. Çok tatlı turuncu bir hamurdan oluştu. Tarifin aslı...
izmirli pimpirikli ablalar ellerini tuttukları minik yavrucuklarıyla pastaneye gittikleri zaman, yavrucağın elini uzatıp önünde zıp zıp zıpladığı “aneeeeeeee bundan alalaalııım” diye bağrındıkları enfes çikolatalı tatlının adıdır doyuran. ablalar miniklere “ıyyy pis o şey, pastanenin artıklarıyla yapılır ” dediklerinde minicik gözle yere düşer. “off ya! hep böyle diyosun ama çok lezzetlilerrr” ama annenin cevabı hiç uzakta...
Pamuk annemlere giderken yanımızda götürdüğümüz tatlı mı tatlı, mis gibi tahin kokusuyla bizi mest eden, kıtır kıtır, ağızda hemencecik dağılıveren kurabiyelerim. Yapmasıda pişirmeside pek basit. Denemeyen bin pişman söylemedi demeyin.Hamuru elde dağılıveren bir hamur olduğu için ne şekil vereceğimi şaşırdım bu yüzden elimle aldığım hamuru gelişigüzel bastırarak tipsiz görünümlü kurabiyeler elde ettim. Siz kendinize güveniyorsanız...
