İyi bir fotoğraf makinesine sahip olmak ortaya güzel fotoğraflar çıkarabileceğiniz anlamına gelmiyor. Efsane bir makinem olmasa da kendi çapında iş görür nitelikte olan fotoğraf makinem, benim ellerimde heba oluyor. Böyle olunca da yazarak lezzetini tarif etmekte başarısız olacağım vişneli turtamın fotoğraflarında da bocalıyorum. Kalite için sadece malzeme yeterli değil anlayacağınız, onu kullanabilmeyi bilmek de gerekli....
Fotoğrafta görmüş olduğunuz ise mandalina soslu trileçe. Gerçekten çok lezzetli. Koca bir tepsiden geriye kalan son dilim. Ben fotoğrafını çekene kadar diğer dilimler çoktan midelere inmiş olduğu için tüm gözler onun üzerinde. Herkes tek bir yürekmişçesine aynı duyguları paylaşıyor;
Belki o son dilimi yemem...
Ama yiyeceğim kesinlikle. Hiç bekletmeden. Yanına çay bile gerekmeyecek. Hooop. Kıskanç bakışlar altında yutuyorum her bir lokmayı. Üzgünüm başka kalmadı. Tarif isteyenlere adresim belli demiştim. Çok fazla geciktirmemeliyim;
Duru olur da ben onu uyutayım diye yanına kıvrıldığımda uyuklamadan durabilirsem ( ki işte buna mucize deniyor). Gündüz izleyemediğim evlenelim mi, kısmetse bi zahmet, sörvayvır falan bakınıyorum. Kim kime bağırmış, kim ağlamaklı olmuş, kim ne kadar kazanıyormuş onu sorgularım minik kafamda. Deli sorular hepsi. Ciddi miyim? Yooo dostum yooo. Zaman benim için altından bile...
Tüm aile ve dostlarımızı çağıracağımız kızımla bir örnek giyinip kokulu mumlar, keçe magnetler hediye edebileceğimiz, şen kahkahalar atarken dev pastayı üfleyişimizi çekebileceğimiz bir parti yapmak vardı aklımda. Sonra çalıştığım için bunlara vakit yetiremeyeceğimi düşünüp biraz da tembelliğe vurarak sadece kendi aramızda kutlayacağımız bir doğum günü olmasının yeterli olacağını düşündüm. İlk işim şeker hamurlarını satın almak...
Trileçe, Trileçe, Trileçe herkes trileçe hastası oldu son günlerde. Bloglar da postları, cafe menülerinde ismi, gazetelerde yazıları yazıla dursun, ben geçmişin tozlu sayfalarından çekip çıkardım asıl adı three milk cakes olan üç sütlü kekimi. Zati zamanında şeker surata demiş idim: “Bi kere ye daha da yapamam ona göre”. Cidden yapamazmışım. Çok zor pişirmesi ay. Tabi...
