Sabahın köründe gözümü açıverdim. Doktorumun dediği gibi böyle yandan yandan kalkarak küçük balığı rahatsız etmedim…diye başladığım 4.İzmir’li yemek blogu yazarları buluşması‘ nın üzerinden tam altı ay geçti. O zamanlar henüz hamile ve her zamanki gibi tembeldim. Aradan tam 6 küsür ay geçti ve ben 5 aylık dünya tatlısı Duru hanımın annesi oldum. Ama söylemeliyim ki...
Tembel, şişko bir gebiş olarak 4. İzmir’li yemek blogu yazarları toplantısının kalan tarafını yazıyorum. Bana kalsa hepsini mideme indirecek ve sessizliğe gömüleceğim. Ama pembe kekik ablam hemmen klavye başına marş marş dedi. Kırar mıyım onu. Böylelikle kaldığım yerden devam ediyorum. Size de söz vermiştim ya hani ayıp olmasın şimdi. Bu kız yalancı çıktı demeyin.
Sabahın köründe gözümü açıverdim. Doktorumun dediği gibi böyle yandan yandan kalkarak küçük balığı rahatsız etmedim. Güneş perdelerin arasından odaların içine dolarken bugünün güzel geçeceğini fısıldadı. Biliyorum dedim. Bugün güzel geçecek. Demliğin başında 2 kaşık ceylon ve 2 kaşık bergamut aromalı çayımı birbirine harmanlarken sofrayı kurmaya koyuldum. Şeker surat bana yardım etti elbette, yarım saat içinde...
Benim gibi maddi bir kaygı gütmeden, yaptıkları lezzetleri küçük bir el defterinde saklamak yerine paylaşıma açarak bloglarına yazan, İzmirli yemek bloğu yazarlarıyla tanışma fırsatı buldum bu pazar günü. Gode Cengiz Spor tesislerinin bahçesinde yemyeşil çimler üzerine kurulmuş sevimli masalarda oturduk tüm öğleden sonra. Tabaklarımızın üzerinde şirin küçük kavanozların içinde leziz lokumlar vardı. Mis gibi demli...
7-8 Nisan günleri 3.Alaçatı Ot festivali düzenlenecekmiş. “En fazla ot çeşidini kim toplayacak”, “En güzel otlu yemeği kim pişirecek” diye merak ediyorsanız. Gitmenizi tavsiye ederim. Fotoğraf makinemle orada olup fotoğraf çekebilmeyi yada yarışmalara katılmayı çok isterdim ama özel işlerim sebebiyle bu şimdilik mümkün görünmüyor. İzmir ‘li olarak festivale katılamasam da önceden haber vermeyi istedim. Çünkü...
