Yeni yılın ilk pazar kahvaltısının oldukça kokoş olmasını istedim. Şeker suratlımın üzerinde sinekler uçuşurken elime para ve kapının anahtarlarını alarak süpermarkete yollandım. Ah ne iyi dedim sonra yolda. Elimde kimlik namına bişeyde yok. Şimdi şurdan geçen arabanın biri hafiften dokundursa bana, soluğu hastanede alsam, yada dünyayı uzaylılar bassa kimliği yanında olmayanları öldürseler oda olmadı düşsem...
Pazar kahvaltılarını çok seviyorum. Çünkü yaptığım başka bir kahvaltı yok. Hafta içi ve cumartesi, manzara diye her sabah masaüstümdeki o birtürlü değiştirmeye fırsat bulamadığım yemyeşil otlağı, kahvaltı diye gevrek- ayran ikilisini, demlenmiş çay yerine kireç tutmuş kazandaki simsiyah çayı yudumluyorum , keyif diyebildiğim tek şey işyerinde sırtımı koltuğa yaslayıp ellerimi boynumun arkasında kavuşturmak, sabah sporumda...
Ödemişin altın sarısı patatesleri meşhurdur. Kızartırsanız çıtır çıtır olur tadı enfestir. Biz İzmirliler patatesin alasının ödemişten geldiğini biliriz.aldıkmı sorarız pazarcıya bu nerenin patatesi diye. Lays reklamlarındaki şeker suratlı teyze boşuna “yiyin gariii” demiyor yani. Bu pazar sözünü verdiğim gibi geçtim ocağın başına başladım patatesli yumurta yapmaya.Hemde en Ödemişlisinden. Patatesli yumurtanın hasını benim şeker suratlım...
