kırkı çıktığında görürsüncüleri hüsrana uğratacağım kusuruma bakmayın. Bizimki 3. aynı doldurduğunda günümüzü gösteriyor. Mahsusçuktan ağlamalar. Çığlık çığlığa bağrınmalar, uyumucam benler ve beni kucağına alsanalarla dolu bir aya giriş yaptık. Bal yanak artık kafasını dik tutabiliyor ve pek şen kahkahalar savuruyor. Çözmemiz gereken bir lisanımızda var şimdi. Agu magu. g eçen saçlarını yana tarayıp keçeden hitler...
Taaa bal yanak doğduğu zamanlar,İzmirli blog yazarlarının bana tebriğe geldiğini yazmıştım. Yayınlamam gereken tariflerin fotoğraflarına bakarken mayasız lorlu poğaça tarifini atlamış olduğumu gördüm. Poğaçayı işte tam o gün, İzmirli yazarlara yapmıştım. Benim için bebekle uğraşırken hazırlanabilecek kolay bir tarif olması gerekiyordu. Bal yanak yemeğini yer yemek onu beşiğine bıraktığım gibi hazırlamaya koyulmuştum bu tarifi. Oldukça...
İzmir tulum loru günlerden bir gün ıspanakla karşılaştı. İkisi de o an birlikteliklerinden mükemmel bir börek çıkartabileceklerini biliyorlardı. Ama ev sahibi garip kız önce ıspanağı rondoda çekerek, sonrada onu bir hamurun içine boca ederek tüm planları değiştirmiş oldu. Peynirde fazla beklemedi poşetinin içinde oda ıspanak kardeşin yanına yollandı kısa süre içinde. gözü yaşaran soğan daha...
Ben daha minicik bir kız çocuğuyken boyum yaklaşık bir buçuk metreye yakınken yani, komşumuz nurgül teyze annemle ona gittiğimizde hastası kaldığımız kekin tarifini yazmıştı, minicik bir kağıt parçasına. O tarif o kadar hoşuma gitmişti ki bir ara sürekli o kekten yapıyor, yiyip yiyip kilo almamanın keyfini çıkarıyordum. Şimdi olsa ohoooo en azından bir kilo ekler...
